മുല്ലപ്പൂ മണക്കുന്ന നിസ്ക്കാരകുപ്പായം

  ആത്മാവിന്റെ ആഘോഷമായ നോമ്പനുഭവങ്ങള്‍ എഴുതുമ്പോള്‍ എല്ലാവരുടെയും എന്ന പോലെ കുഞ്ഞു നാളിലെ നോമ്പ് കാലങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് മനസ്സില്‍ നിറയുന്നത് ...ഉമ്മ മടിയിലെ തളര്‍ന്നുള്ള ഉറക്കവും തറാവീഹ് നമസ്കാരങ്ങളുടെ ആവേശവുമെല്ലാം മനസ്സില്‍ ക്ലാവ് പിടിക്കാതെ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.
  ഓരോ നോമ്പ് കാലവും അല്ലാഹു എനിക്കായി ചില തിരിച്ചറിവുകളും അത്ഭുതങ്ങളും കരുതി വെക്കാറുണ്ട്.അങ്ങനെ ഒന്നിലേക്ക് വരാം.
 
നാട്ടിലെ പള്ളി ഉദ്ഘാടനം കഴിഞ്ഞ ആ വര്ഷം വ്യാപകമായ തോതിലായിരുന്നു റിലീഫ് പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍.ചെയ്യുന്ന നന്മയുടെ വലിപ്പം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലെങ്കിലും മുതിര്‍ന്നവരുടെ ആവേശത്തോടൊപ്പം  ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളും.സാധനങ്ങള്‍ പാക്ക് ചെയ്യാനും വിതരണം ചെയ്യാനും എല്ലാം സന്തോഷത്തോട് കൂടി തന്നെ കൂടെ ചേര്‍ന്നു.റമളാനിന്‍റെ തൊട്ടു മുമ്പുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ കിറ്റിന്‍റെ വിതരണം തുടങ്ങി.നോമ്പ് തുടങ്ങിയിട്ടും തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടിരിന്നു.നോമ്പ് തുടങ്ങും മുമ്പുള്ള പോലെ ആയിരുന്നില്ല തുടങ്ങിയ ശേഷം.പല ദിവസങ്ങളും ക്ഷീണം കാരണം ളുഹര്‍ നമസ്കരിച്ച് പള്ളിയില്‍ തന്നെ കിടന്നു.
  അങ്ങനെ ക്ഷീണിച്ചുറങ്ങി അസര്‍ നമസ്കാരന്തരം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ച് നടക്കുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്ന്‍ യൂനുസ് സാറിന്‍റെ വിളി വന്നു.എല്ലാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കും ചുക്കാന്‍ പിടിച്ചിരുന്നത് യൂനുസ് സാര്‍ തന്നെയായിരുന്നു.ഒരല്‍പം അനിഷടത്തോടെയാണ് സാറിന്‍റെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നത്.എത്തിയ ഉടനെ ഒരു വലിയ കിറ്റ് എടുത്ത് തലയില്‍ വെച്ച് തന്നു.ഏതാണ്ട് ഒരു കിലോ മീറ്ററോളം മാറിയുള്ള ഒരു വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് കൊടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.
  തീര്‍ത്തും അനിഷ്ട്ടതോടെയാണ് ആ കിറ്റ്മായി ഞാന്‍ നടന്നത്.ഹൈവേയില്‍ നിന്നിറങ്ങി ഒരു ടാര്‍ ചെയ്യാത്ത റോഡിലൂടെ നടന്ന്‍ വേണമായിരുന്നു ആ വീട്ടിലെത്താന്‍.ഹൈവേയില്‍ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോ തന്നെ ചെറിയ റോഡിനോട് ചേര്‍ന്ന വീടിന്റെ അടുക്കളകളില്‍ നിന്നുയരുന്ന നോമ്പ് തുറവിഭവങ്ങളുടെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം മൂക്കില്‍ അടിച്ചപ്പോ കാലുകള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ തളര്‍ച്ച അനുഭവപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.
  അങ്ങനെ നടന്ന്‍ ആ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഉമ്മറത്തോന്നും ആരെയും കാണുന്നില്ല.ദ്രവിച്ച ചുമരില്‍ ഉള്ള കാളിംഗ് ബെല്‍ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.നീട്ടി വിളിച്ചു ആരുല്ല്യേ വീട്ടില്‍?അകത്ത് നിന്ന്‍ ആരാ എന്നും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് നിസ്കാര കുപ്പായം ഇട്ട ഒരു വല്ല്യുമ്മ ഇറങ്ങി വന്നു.ങ്ങളാരാ???അവര്‍ ചോദിച്ചു.പള്ളീന്ന്‍ പറഞ്ഞു വിട്ടതാ ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു...ഇതെന്താ?എന്നായി അവര്‍.അരിയാണെന്ന്‍ തോന്നുന്നു വേറെയും എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ട്.ഇതിവിടെ തരാന്‍ പറഞ്ഞതാ.എന്ന്‍ പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുമ്പ് ആ ഉമ്മ തലയില്‍ കൈവെച്ച് നിലത്തിരുന്നു.എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു മോളെ കുട്ട്യേള് വിരുന്നു വന്ന്‍ക്ക്ണ്.അവര്‍ക്കത്താഴത്തിന് ഒന്നും കൊടുക്കാനില്ലല്ലോ റബ്ബേ....ഒരു വഴി കാണിച്ചു താ...എന്ന്‍ നിസ്കാരപായയിലിരുന്ന്‍ ദുആ ചെയ്തിട്ടേ ഉള്ളൂ....കുട്ട്യേ അന്നേ പടച്ചോന്‍ കാക്കും.

  ഒന്നും പറയാനാവാതെ തിരിച്ച് നടക്കുമ്പോള്‍ നേരത്തെ കൊതിയൂറുന്ന വിഭവങ്ങള്‍ മണത്ത ആ വഴികളില്‍ ആ ഉമ്മയുടെ നിസ്കാരകുപ്പായത്തിന്റെ മുല്ലപ്പൂ മണം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ഒഴിവാക്കപ്പെടേണ്ടതും അനുകരിക്കേണ്ടതും...


         വലതു കൈ നല്കുന്ന ദാനം ഇടതുകൈ അറിയരുത് എന്ന്‍ പഠിപ്പിച്ചത് പ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദ്‌ നബി(സ്വ) ആണ്.
നീ ദാനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിന്‍റെ മുഖം തിരിച്ചു പിടിക്കുക.അങ്ങനെ അത് സ്വീകരിക്കുന്നവന്റെ മുഖത്തെ ലജ്ജ നീ കാണാതിരിക്കട്ടെ.ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു വെച്ചത് ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്‍.
    
        പറഞ്ഞു വരുന്നത് ഏതാനം ആഴ്ചകളായി പത്രങ്ങളിലും ന്യൂ മീഡിയകളിലും കണ്ടു വരുന്ന ചില വാര്ത്തകളിലേക്കും ഫോട്ടോകളിലേക്കും ആണ്.
      
        രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് വരെ ഇത്തരം ഫോട്ടോകളില്‍ കണ്ടിരുന്നത് കുഞ്ഞു മക്കളെ ആയിരുന്നു.കുടുംബത്തിന്‍റെ ഭക്ഷണത്തിനൊപ്പം തനിക്കുള്ള പുസ്തകം കൂടി വാങ്ങി തരാന്‍ തന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് കഴിയാതെ പോയതിന്‍റെ പേരിലായിരുന്നു ആ കുഞ്ഞുമക്കള്‍ മിന്നുന്ന കാമറകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ആ പുസ്തകവും ബാഗും വാങ്ങേണ്ടി വന്നത്.
      
        റമളാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഫോട്ടോകളില്‍ മാതാപിതാക്കളായി...അയല്‍പക്കത്തെ വീട്ടില്‍ നിന്നുയരുന്ന കൊതിയൂറുന്ന മണത്തിനൊപ്പം തന്‍റെ മുഖത്തെക്കുയരുന്ന തന്‍റെ മക്കളുടെ കണ്ണുകള്‍ കണ്ടു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്ത മാതാപിതാക്കള്‍.
       
        ഇത്തരം ഫോട്ടോകള്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്ന വാര്‍ത്തയാക്കുന്ന പലരുമായി സംസാരിച്ചു നോക്കി.പലരും പറയുന്നത് ഒരേ ന്യായം തന്നെ.കാശ് തരുന്നവനെ കൂടി ബോധിപ്പിക്കാന്‍ ആണത്രേ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.
        


        പക്ഷെ അതോന്നുമല്ല കാര്യമെന്ന്‍ പകല്‍ പോലെ വ്യകതമാണ്എനിക്കറിയുന്ന ചില സന്നദ്ധസംഘടനകള്‍ ഉണ്ട്.ആവശ്യക്കാരന്റെ വീട്ടില്‍ സാധനം എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ചിലര്‍.ഒരു ഫോട്ടോയും ഒരു തെളിവും അവരാരും ഉണ്ടാക്കി വെക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല.
         
        പല സംഘങ്ങള്‍ അങ്ങനെ ഉണ്ടെങ്കിലും ഒന്നിനെ എടുത്തു പറയാം.എന്നെ പോലെ എനിക്കറിയുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആളുകള്‍.കൊണ്ടോട്ടിയിലെ ബിസ്മി കള്‍ച്ചറല്‍ സെന്‍റര്‍.ഈ സ്കൂള്‍ തുറക്കുന്ന സീസണില്‍ രണ്ടായിരത്തോളം കുഞ്ഞുങ്ങളെ ആണ് ബുക്കും ബാഗും പുത്തന്‍ യൂനിഫോമുമായി അവര്‍ സ്കൂളില്‍ പറഞ്ഞു വിട്ടത്.റമളാന്‍ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് മൂവായിരത്തില്‍ അധികം കുടുംബങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ഒരു മാസത്തെക്കുള്ള ഭക്ഷണസാധനങ്ങള്‍ അവര്‍ എത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞു.ഇനിയും അതിലധികം ആളുകളുടെ വീട്ടില്‍ അവരെത്തിക്കുകയും അവിടെ വന്നു വാങ്ങുകയും ചെയ്യും.
അവിടെ നിന്ന് വാങ്ങിയതിന്റെ പേരില്‍ ഒരു പത്രത്തിലും ഫോട്ടോ വരില്ല.ഒരങ്ങാ-ടിയിലും ഫ്ലെക്സ് ബോര്‍ഡുകള്‍ ഉയരില്ല.

        
        വാങ്ങുന്നവന്റെ വാങ്ങാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവന്റെ അവകാശങ്ങളെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഇത്തരം ഫോട്ടോകള്‍ വേണോ എന്ന്‍ നമ്മള്‍ ഒന്നു കൂടെ ആലോചിക്കുന്നത് നന്നാവും.നാളെ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും ഈ ഗതി വരില്ലെന്ന്‍ ഒരു നിശ്ചയവുമില്ല.

ഒരു മോട്ടി ബ്രോയും പിന്നെ ഞാനും

      ഒരുപാട് നാളുകള്ക്ക്ദ ശേഷം ഇന്നലെ ഒരു സുഹൃത്ത് വീട്ടില്‍ വന്നു.അവന്റെ് കൂടെ വേറൊരാളും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഒരു യാത്രക്കിടെ പരിചയപ്പെട്ടവര്‍ ആണത്രേ അവര്‍.അയാള്‍ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.കക്ഷി ഒരു ട്രെയിനര്‍ ആണ്...മോട്ടിവേഷന്‍ ക്ലാസുകള്‍ ഒക്കെ എടുക്കും.അവര്‍ പരിചയപ്പെട്ട സമയത്ത് എന്റെ സുഹൃത്ത് എന്നെ കുറിച്ച് അയാളോട് പറഞ്ഞിരുന്നുവത്രേ....അങ്ങനെ എന്നെ കാണാന്‍ വന്നതാണ്.
       വന്നതില് സന്തോഷം അറിയിച്ചു.സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അയാളെന്റെസ സുഹൃത്തിനോട് ഇനി ഞങ്ങള്‍ സംസാരിചോട്ടെ എന്ന്‍ അനുവാദം ചോദിച്ചു.ഞാനാകെ അന്തം വിട്ട് അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കിയപ്പോ ദയനീയമായി അവനെന്നെ നോക്കുന്നതിന്റെ അര്ഥം‍ എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
       അയാള്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് മനസ്സിലായത്.വീല്‍ ചെയറില്‍ ഇരുന്ന്‍ ലോകത്തിന്റെത ചലനത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്റീഫന്‍ ഹോക്കിങ്ങിനെ കുറിച്ചും ഒറ്റകാല്‍ വെച്ച് ഒളിമ്പിക്സില്‍ ഓടിയ ആഫ്രിക്കക്കാരനെ കുറിച്ചും ബ്ലഡ് കാന്സറര്‍ വന്നതിനു ശേഷവും മാരത്തോണില്‍ പങ്കെടുത്ത അമേരിക്കക്കാരിയെ കുറിച്ചും ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിന്നു.ഇടക്ക് ബാഗില്‍ നിന്ന് ലാപ്പെടുത്ത് കയ്യും കാലുമില്ലാത്ത ഒരു സായിപ്പ് വള്ളത്തില്‍ ചാടുന്നതും ഗോള്ഫ്ി കളിക്കുന്നതും ഒക്കെ കാണിച്ചു തന്നു.ഒപ്പം കൈകളില്ലാത്ത ഒരമ്മ കാലു കൊണ്ട് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഊട്ടുന്ന ഒരു വീഡിയോയും.ഞാനാകെ മോട്ടിവേഷിതനായി.വിജ്രംബിച്ച് ഇരുന്ന്‍ കൊടുത്തു.
      പാവം!!!ആ സാധുവിനറിയില്ല എന്റെര വല്ല്യുപ്പയുടെ പേര് ഉമര്‍ എന്നാണെന്നും പ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദിന്റെയും അമീറുല്‍ മുഅമിനീന്‍ ഉമര്‍ ഖത്താബിന്റെയും ഉമര്‍ മുഖ്ത്താറിന്റെയും സലാഹുദ്ധീന്‍ അയ്യൂബിയുടെയും ചരിത്രം പറഞ്ഞു തന്നാണ് അദ്ദേഹം എന്നെ വളര്ത്തി യതെന്നും.
      പോവാനിറങ്ങുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം എന്നോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു തളരരുത് എന്നും ഒരു വസ്തുവും വെറുതെ അല്ലെന്നും.നിന്ന് പോയ ഒരു ക്ലോക്ക് പോലും ദിവസത്തില്‍ രണ്ടു തവണ കൃത്യ സമയം കാണിക്കുമെന്നും.ഇത്രയുമായപ്പോള്‍ മുട്ട് തീര്ക്കാനന്‍ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.അല്ലാ ഈ നിഷ്ചലമായ ക്ലോക്ക് കൊണ്ട് സാര്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്നെയാണോ?വിശദീകരിക്കാന്‍ പാവം പാട് പെടുന്നത് കണ്ട് ചിരിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.