വന്നു പോകുന്നവര്‍

 ചില മനുഷ്യര്‍ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറി വരുക കാരണങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാതെയാണ്.ഒരുപാടിഷ്ട്ടം കൊടുത്തും വാങ്ങിയും അവരങ്ങിറങ്ങി പോവേം ചെയ്യും.ഒന്നും മിണ്ടാതെ.ഒന്ന് കരയാന്‍ പോലും അനുവദിക്കാതെ.....
 അഹമ്മദ്ക്ക ജീവിതത്തില്‍ വന്നു കയറിയത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.കോഴിക്കോടിന്‍റെ മലയോരഗ്രാമങ്ങളിലോന്നിലാണ് അഹമ്മദ്ക്കയുടെ വീട്.രണ്ടു വര്ഷം മുമ്പ് ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേരമക്കളിലാരോ കോഴിക്കോട് മെഡിക്കല്‍‍ കോളേജില്‍ admit ആയ സമയത്താണ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നമ്പറില്‍ നിന്ന് എനിക്കാദ്യമായി വിളി വരുന്നത്.അദ്ദേഹം ആയിരുന്നില്ല ഫോണില്‍.വേറെ ആരോ ആയിരുന്നു.ഒരു യൂനിറ്റ് A+ve BLOOD വേണം.അതാണാവശ്യം.വിളിച്ചയാളുടെ പേരെഴുതി സേവ് ചെയ്‌താല്‍ മറന്നു പോകുമെന്ന് കരുതി BLOOD എന്നെഴുതിയാണ്  ആ നമ്പര്‍ ഞാന്‍ സേവ് ചെയ്തിരുന്നത്.കോഴിക്കോടുള്ള  സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ആരോ ഒരാള്‍ പോയി രക്തം നല്‍കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
 രണ്ടു മൂന്നു മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് ഒരു വൈകുന്നേരം  നമ്പറില്‍ നിന്നൊരു മിസ്‌ കാള്.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞുതിരിച്ചു വിളിചപ്പോള്‍ ആവിടുന്നു ആരാ....എന്താ എന്നൊക്കെ ആ പ്രായം ചെന്ന ശബ്ദം ചോദിച്ചു.ഞാന്‍ പറഞ്ഞു മിസ്‌ കാള്‍ കണ്ടു തിരിച്ചു വിളിച്ചതാണെന്നു.മുമ്പെപ്പൊഴോ ഈ നമ്പറില്‍ നിന്ന് രക്തം ആവശ്യപ്പെട്ടു വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു.ഈ നമ്പര്‍ ഞാന്‍ BLOOD എന്നെഴുതി സേവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.മറുതലക്കലെ ശബ്ദം പതുക്കെയായി.ന്റെ പേര് അഹമ്മദാണ്.അറിയാതെ വന്നു പോയതാണ്‌ കാള്‍.ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വെക്കാനുള്ള ധ്രിതിയില്‍ അത് സാരമില്ല ഇങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കി എന്നും പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങിയപ്പോ അവിടെ നിന്ന് വീണ്ടും ചോദ്യം വന്നു.മോനെന്താ ചെയ്യുന്നേ?വീടെവിടാ?സംസാരിക്കാനുള്ള ഒരു കൊതിയെ ആ വൃദ്ധ ശബ്ദത്തില്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.ചെറിയ രീതിയില്‍ ഞാന്‍ ആരെന്നും എന്തെന്നും പറഞ്ഞു.പിന്നെ കുശലം ചോദിച്ചു.ആ സംസാരം 20 മിനുട്ടിലധികം നീണ്ടു.അതിനിടയിലെപ്പോഴോ എനിക്കാ സംസാരം ഇഷ്ട്ടമായി തുടങ്ങി.
പിന്നെ ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ചകള്‍ കൂടുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു.വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു.....മാവ് പൂത്തതും ചക്ക കായ്ച്ചതും കോഴി മുട്ടയിട്ടതും അങ്ങനെ അങ്ങനെ അങ്ങനെ.......
 കഴിഞ്ഞ ക്രിസ്തുമസ് വെക്കേഷനില്‍ ഒരു ദിവസം അഹമ്മദ്ക്ക വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി അന്വേഷിച്ചു.ആദ്യം തമാശ ആണെന്നാ കരുതിയത്....പക്ഷെ അഹമ്മദ്ക്ക വന്നു.ഒമ്പതില്‍ പഠിക്കുന്ന പെരമാകനെയും കൂട്ടി.....അന്നും ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.എന്റെ നെറ്റിയില്‍ കൈവെച് പ്രാര്‍ത്ഥിചു.പോവാന്‍ നേരം എന്റെ നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ന്ന് കിടന്നു.ഇന്നും ആ ഹൃദയത്തിന്‍റെ മിടിപ്പ് എന്റെ നെഞ്ചില്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നു.കവിളില്‍ വീണ കണ്ണീരിന്‍റെ ചൂട് മായാതെ അവിടെ തന്നെ കിടക്കുന്നു.അതിനു ശേഷം ഞങ്ങളുടെ സംസാരങ്ങളുടെ ഇടവേള കുറഞ്ഞു വന്നു.
 പതിവ് പോലെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അഹമ്മദ്ക്കയെ വീണ്ടും വിളിച്ചു....ഒരു കുന്ന് വിശേഷങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാനായിരുന്നു ആ വിളി.പക്ഷെ ഫോണെടുത്തത് ഒരു യുവശബ്ദം.ഞാന്‍ പറഞ്ഞു അഹമ്മദ്ക്കയുടെ സുഹൃത്ത് ആണ്.അവരെവിടെ?ചോദിച്ചു തീരും മുമ്പ് ഫോണെടുത്ത ശബ്ദം പതറി തുടങ്ങി.ഉപ്പ കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച.....
 ബാക്കി കേള്‍ക്കണം എന്ന് തോന്നിയില്ല..അവിടുന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരാ എന്താ എന്നൊക്കെ?മറുപടി പറയണം എന്ന് തോന്നിയില്ല.ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു.ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിനപ്പുറം ഞാനെന്‍റെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.

2 Response to "വന്നു പോകുന്നവര്‍"

  1. :( സങ്കടായല്ലോ

    ഓ.!!!!



    ഈ ഫോണ്ട്‌ എന്നാ ഇങ്ങനെ??

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ