ചിലര്‍

  ചില മനുഷ്യരെ പരിജയപ്പെടാന്‍ നമ്മള്‍ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കും.പക്ഷെ എന്തോ അവരോളം നന്മകള്‍ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാവാം മറക്കാത്ത അനുഭവങ്ങള്‍ നല്‍കി അവര് കാണാത്ത ദൂരത്തേക്ക് നടന്നു പോവും.

  സാധാരണയായി ആശുപത്രികളില്‍ നില്‍ക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ശരീരത്തിനു കൂടുതല്‍ സ്വകാര്യതകള്‍ ആവശ്യം ഉള്ളതിനാല്‍ ഒറ്റ മുറിയിലേക്ക് മാറാറാണ് പതിവ്.പക്ഷെ ആ തവണ തിരക്ക് കാരണം റൂം കിട്ടിയില്ല,.രാത്രി ഒരു എട്ടു മണിയോട് കൂടി കാഷ്വാലിറ്റിയില്‍ നിന്ന് ജനറല്‍ വാര്‍ഡിലേക്ക്  മാറേണ്ടി വന്നു.സ്ട്രക്ച്ചറില്‍ നിന്ന് എന്നെ ബെഡിലെക്ക് മാറ്റി കിടത്താന്‍ ഓടി വന്നപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ അയാളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.ഭംഗിയുള്ള താടി വെച്ച അയാളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി വല്ലാത്തൊരു അനുഭവമാണ് നല്‍കിയത്.എന്നെ മാറ്റി കിടത്തി ഒന്ന് തലോടി കൊണ്ട് അദ്ദേഹം കുറച്ച് മാറി ബെഡിലുള്ള അവരുടെ ഉപ്പയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി.അവിടെ നിന്നും എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

  വാര്‍ഡ്‌ ആകെ ബഹളമയമാണ്.പലതരം അസുഖങ്ങള്‍ ഉള്ളവര്‍.വേദന കടിച്ചമര്ത്തിയ തേങ്ങലുകള്‍.അസുഖം കുറഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷങ്ങള്‍.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഓരോരുത്തരായി ഉറങ്ങി തുടങ്ങി.ഓരോ ഭാഗത്തായി ലൈറ്റണഞ്ഞു.സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന എയര്‍ബെഡ് ഇല്ലാത്തതിനാലാവാം എനിക്കുറക്കം വന്നില്ല.ഓരോരുത്തരെയും നോക്കിയും കണ്ടും ഞാന്‍ അങ്ങനെ ഉറങ്ങാതിരുന്നു.നേരത്തെ പറഞ്ഞ ചെറുപ്പകാരനും അയാളുടെതൊട്ടടുത്ത  ബെഡിലുള്ള രോഗിയുടെ അമ്മയും ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നുണ്ട്.രണ്ടു പേരും അവരവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരേ പരിചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.അയാള്‍ ഇടക്ക് എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്.ഇടക്കൊരിക്കല്‍ ഉറങ്ങുന്നില്ലേ ആംഗ്യം കാണിച്ച് ചോദിച്ചു.ഉറക്കം വരുന്നില്ലെന്ന് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ ഞാനും പറഞ്ഞു.
 
  ഇടക്ക് അയാളുടെ ഉപ്പ അയാളോടെന്തോ ചെവിയില്‍ പറയുന്നുണ്ട്.അയാള്‍ തിരിച്ചും.ഉറങ്ങനാവത്ത ആ രാത്രി അവരെ നാല് പേരെയും അവരുടെ സ്നേഹവും കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി എന്റെ ജോലി.രാപ്പകുതിയും കഴിഞ്ഞു ആ മകന്‍ ഉറങ്ങിയപ്പോഴാണ്ആ അമ്മ ബെഡിനോട്‌ ചേര്‍ന്ന് തലയണ വെച്ച് കിടന്നത്.അപ്പോഴും ആ ചെറുപ്പകാരനും പിതാവും ഉറങ്ങാതിരുന്നു.ചുമക്കുമ്പോള്‍ നെഞ്ചു തടവിയും കൈ കോര്‍ത്ത് പിടിച്ച് അടുത്തിരിക്കുന്നതും കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് മനോഹരമായ അനുഭവം തന്നെയായിരുന്നു.
ഇടക്ക് ആ അമ്മയുടെ മകന്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.ഏതാണ്ടൊരു 20 വയസ്സ് തോന്നിക്കും.താഴെയുള്ള അമ്മയെ തോണ്ടി വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ അടുത്ത് വന്നു കാര്യം അന്വേഷിച്ചു.ശര്‍ദ്ദിക്കാന്‍ ആണെന്ന് ആ മോന്‍ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.ബെഡിനടിയിലെ ട്രേ എടുക്കാന്‍ കുനിയുന്നതിനിടയിലാണ് അവന്‍ വൊമിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയത്.പെട്ടെന്ന് ത ചെറുപ്പകാരന്‍ നിവര്‍ന്നു കൈ കുമ്പിള്‍ പോലെ പിടിച്ച് അവന്റെ മുന്നില്‍ വെച്ച് കയ്യിലെക്കെത്തിയ ശര്‍ദ്ദില്‍ കാലു കൊണ്ട് വലിച്ച ട്രെയിലെക്ക് ഒഴിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ആണ് അമ്മ എഴുന്നേറ്റ് വരുന്നതും അയാള്‍ വീണ്ടും ശര്‍ദ്ദിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും.ചെറുപ്പകാരന്‍ വീണ്ടും കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി ട്രേയിലെക്ക് ഒഴിച്ച്.അപ്പോഴേക്കും അമ്മ എഴുന്നേറ്റു വരുകയും പാത്രം മുന്നില്‍ പിടിക്കുകയും ചെയ്തു.അമ്മ തന്നെ പുറം തടവി കൊണ്ടിരുന്നു.ഒരല്‍പം ആശ്വാസം ആയപ്പോള്‍ ആ ചെറുപ്പകാരന്‍ തന്നെ ആ പാത്രവും വാങ്ങി ബാത്രൂമില്‍ പോകുന്നത് കണ്ടു.ഒരു അറപ്പും നീരസവും അയാളുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആശ്ചര്യത്തോടെയാണ് ഞാന്‍ അയാളുടെ ചെയിതികള്‍ ഓരോന്നും കണ്ടിരുന്നത്.ബാത്രൂമില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചു വന്നു അയാള്‍ ആ മകനെ കിടത്താന്‍ അമ്മയെ സഹായിച്ച് അവന്റെ നെറ്റിയില്‍ ഉമ്മ വെച്ചാണ് പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്ന്പോയത്.പുലര്‍ന്നാല്‍ അയാളെ പരിചയപ്പെടുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യണം എന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചുറച്ചു.

  ഇടക്കെപ്പോഴോ ഒന്ന് കണ്ണുമാളി എണീറ്റപ്പോള്‍ ചെരുപ്പകാരനെ കാണാനില്ല.തലയുയാര്ത്തി ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ ആ ബെഡിനോട്‌ ചേര്‍ന്ന് സുജൂദില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.അയാളോടുള്ള ആദരവ് കൂടാന്‍ കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായികൊണ്ടേ ഇരുന്നു.നോക്കി നില്‍ക്കെ സുജൂദില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്നു വന്നു അയാള്‍ ഒരു കൈ നെഞ്ചിലും മറുകൈ പിതാവിന്‍റെ കയ്യിലുമായി തക്ബീര്‍ കെട്ടിയത് കണ്ടപ്പോള്‍ ശെരിക്കും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി.ആ കാഴ്ച കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കെ വീണ്ടും ഞാനുറക്കത്തിലെക്ക് തന്നെ വീണുപോയി.പിന്നെ ഉണരുന്നത് ഒരല്‍പം വൈകിയാണ്,സുബഹ് നിസ്കാരം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ അവരെ പരിചയപ്പെടണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് വേഗത്തില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ വാര്‍ഡിലേക്ക് വീണ്ടും സ്ട്രക്ചര്‍ വന്നു.അപ്പൊ തന്നെ ആ ഉപ്പനെയും കയറ്റി അവര്‍ തിരിച്ചു പോകുകയും ചെയിതു.പിന്നാലെ ഓടുന്നതിനിടയില്‍ അയാള്‍ എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ട് "ഒരു ടെസ്റ്റ് ഉണ്ട്.അതിനു കൊണ്ടോവാ.ഇപ്പൊ വരാം" എന്ന് പറഞ്ഞു..കാത്തിരുന്നു‍ ഞാന്‍ ഒരുപാട് നേരം.ഉച്ചക്ക് ഞാന്‍ റൂമിലേക്ക് മാറുന്ന വരെ അവര്‍ വന്നില്ല.പിന്നീടൊരിക്കലും അവരെ കാണാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

  ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നാറുണ്ട് ഇത്തരം നല്ല മനുഷ്യര്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ടാവാം ലോകം ഇങ്ങനെ നിലനില്‍ക്കുന്നതെന്ന്.

വന്നു പോകുന്നവര്‍

 ചില മനുഷ്യര്‍ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറി വരുക കാരണങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാതെയാണ്.ഒരുപാടിഷ്ട്ടം കൊടുത്തും വാങ്ങിയും അവരങ്ങിറങ്ങി പോവേം ചെയ്യും.ഒന്നും മിണ്ടാതെ.ഒന്ന് കരയാന്‍ പോലും അനുവദിക്കാതെ.....
 അഹമ്മദ്ക്ക ജീവിതത്തില്‍ വന്നു കയറിയത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.കോഴിക്കോടിന്‍റെ മലയോരഗ്രാമങ്ങളിലോന്നിലാണ് അഹമ്മദ്ക്കയുടെ വീട്.രണ്ടു വര്ഷം മുമ്പ് ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേരമക്കളിലാരോ കോഴിക്കോട് മെഡിക്കല്‍‍ കോളേജില്‍ admit ആയ സമയത്താണ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നമ്പറില്‍ നിന്ന് എനിക്കാദ്യമായി വിളി വരുന്നത്.അദ്ദേഹം ആയിരുന്നില്ല ഫോണില്‍.വേറെ ആരോ ആയിരുന്നു.ഒരു യൂനിറ്റ് A+ve BLOOD വേണം.അതാണാവശ്യം.വിളിച്ചയാളുടെ പേരെഴുതി സേവ് ചെയ്‌താല്‍ മറന്നു പോകുമെന്ന് കരുതി BLOOD എന്നെഴുതിയാണ്  ആ നമ്പര്‍ ഞാന്‍ സേവ് ചെയ്തിരുന്നത്.കോഴിക്കോടുള്ള  സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ആരോ ഒരാള്‍ പോയി രക്തം നല്‍കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
 രണ്ടു മൂന്നു മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് ഒരു വൈകുന്നേരം  നമ്പറില്‍ നിന്നൊരു മിസ്‌ കാള്.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞുതിരിച്ചു വിളിചപ്പോള്‍ ആവിടുന്നു ആരാ....എന്താ എന്നൊക്കെ ആ പ്രായം ചെന്ന ശബ്ദം ചോദിച്ചു.ഞാന്‍ പറഞ്ഞു മിസ്‌ കാള്‍ കണ്ടു തിരിച്ചു വിളിച്ചതാണെന്നു.മുമ്പെപ്പൊഴോ ഈ നമ്പറില്‍ നിന്ന് രക്തം ആവശ്യപ്പെട്ടു വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു.ഈ നമ്പര്‍ ഞാന്‍ BLOOD എന്നെഴുതി സേവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.മറുതലക്കലെ ശബ്ദം പതുക്കെയായി.ന്റെ പേര് അഹമ്മദാണ്.അറിയാതെ വന്നു പോയതാണ്‌ കാള്‍.ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വെക്കാനുള്ള ധ്രിതിയില്‍ അത് സാരമില്ല ഇങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കി എന്നും പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങിയപ്പോ അവിടെ നിന്ന് വീണ്ടും ചോദ്യം വന്നു.മോനെന്താ ചെയ്യുന്നേ?വീടെവിടാ?സംസാരിക്കാനുള്ള ഒരു കൊതിയെ ആ വൃദ്ധ ശബ്ദത്തില്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.ചെറിയ രീതിയില്‍ ഞാന്‍ ആരെന്നും എന്തെന്നും പറഞ്ഞു.പിന്നെ കുശലം ചോദിച്ചു.ആ സംസാരം 20 മിനുട്ടിലധികം നീണ്ടു.അതിനിടയിലെപ്പോഴോ എനിക്കാ സംസാരം ഇഷ്ട്ടമായി തുടങ്ങി.
പിന്നെ ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ചകള്‍ കൂടുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു.വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു.....മാവ് പൂത്തതും ചക്ക കായ്ച്ചതും കോഴി മുട്ടയിട്ടതും അങ്ങനെ അങ്ങനെ അങ്ങനെ.......
 കഴിഞ്ഞ ക്രിസ്തുമസ് വെക്കേഷനില്‍ ഒരു ദിവസം അഹമ്മദ്ക്ക വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി അന്വേഷിച്ചു.ആദ്യം തമാശ ആണെന്നാ കരുതിയത്....പക്ഷെ അഹമ്മദ്ക്ക വന്നു.ഒമ്പതില്‍ പഠിക്കുന്ന പെരമാകനെയും കൂട്ടി.....അന്നും ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.എന്റെ നെറ്റിയില്‍ കൈവെച് പ്രാര്‍ത്ഥിചു.പോവാന്‍ നേരം എന്റെ നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ന്ന് കിടന്നു.ഇന്നും ആ ഹൃദയത്തിന്‍റെ മിടിപ്പ് എന്റെ നെഞ്ചില്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നു.കവിളില്‍ വീണ കണ്ണീരിന്‍റെ ചൂട് മായാതെ അവിടെ തന്നെ കിടക്കുന്നു.അതിനു ശേഷം ഞങ്ങളുടെ സംസാരങ്ങളുടെ ഇടവേള കുറഞ്ഞു വന്നു.
 പതിവ് പോലെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അഹമ്മദ്ക്കയെ വീണ്ടും വിളിച്ചു....ഒരു കുന്ന് വിശേഷങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാനായിരുന്നു ആ വിളി.പക്ഷെ ഫോണെടുത്തത് ഒരു യുവശബ്ദം.ഞാന്‍ പറഞ്ഞു അഹമ്മദ്ക്കയുടെ സുഹൃത്ത് ആണ്.അവരെവിടെ?ചോദിച്ചു തീരും മുമ്പ് ഫോണെടുത്ത ശബ്ദം പതറി തുടങ്ങി.ഉപ്പ കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച.....
 ബാക്കി കേള്‍ക്കണം എന്ന് തോന്നിയില്ല..അവിടുന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരാ എന്താ എന്നൊക്കെ?മറുപടി പറയണം എന്ന് തോന്നിയില്ല.ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു.ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിനപ്പുറം ഞാനെന്‍റെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.